8-Kids-from-the-orphanage-using-the-playground-660x451

چرا شهر را تبدیل به یک زمین بازی برای بزرگسالان نکنیم؟

در ۲ تیر | مجموعه علمی آموزشی, مقالات | توسط | دیدگاه بدون دیدگاه

چرا شهر را تبدیل به یک زمین بازی برای بزرگسالان نکنیم؟

جنا وندلر: کودکان در همه جا بازی می‌کنند؛ چرا بزرگسالان این کار را نکنند؟

همانطور که تغییرات فرهنگی در والتا ادامه می‌یابد، یک طراح بازی معتقد است که تشویق به “بازی‌های شهری” و گسترش شهر به عنوان فضایی برای بازی، می‌تواند جلوه متفاوتی به پایتخت بدهد و نظریه تحمیلی اصلاح از بالا به پایین را تصحیح نماید.

جنا وندلر می‌گوید: هرکسی می‌تواند برنامه ای تهیه نماید که یک خیابان باید چه شکلی باشد، ولی وقتی شما در حال بازی کردن در آنجا هستید، از چیزهایی آگاه می‌شوید که در دیدگاه طراح قرار نمی‌گیرد، زیرا چیزهایی هستند که شما باید آن‌ها را حفظ نمایید چون عملآ با آن‌ها سروکار دارید.

دکتر وندلر که دارای دکترای جغرافیای شهری است، اخیرآ در مالتا حضور دارد تا به تدریس در کارگاه‌هایی بپردازد که درباره طراحی بازی‌های شهری، برپا شده‌اند. این فعالیت‌ها بخشی از جام بازی‌های کشورهای حوزه دریای مدیترانه هستند که یک همایش بین المللی است که طراحان در آن گردهم می‌آیند تا به پیشنهاد و برنامه ریزی بازی‌های جدید در یک دوره 48 ساعته اقدام نمایند.

وندلر می‌گوید: “مردم خیلی به محیط زیست خود علاقه دارند زیرا در این فضا به محل کار یا خرید می‌روند و بازی هم می‌تواند جزو این برنامه‌ها قرار گیرد. ما سوراخ‌های کمی را برای خرگوش‌ها در شهر ایجاد می‌کنیم (اصطلاحی از اینکه فضای بازی در شهر کم است). من علاقمند به استفاده از فضاهای عمومی به یک روش جالب هستم، یعنی استفاده از خیابان‌ها و ساختمان‌ها و تلاش برای آگاهسازی مردم از عناصری که در زندگی روزمره خود نادیده می‌گیرند”.

در سال‌های اخیر، بازی‌های شهری در بسیاری از شهرهای بزرگ، محبوبیت پیدا کرده‌اند که به شکل جستجوی گنج و یا بازی‌های گروهی است که بازیکنان در یک شهر انجام می‌دهند و با اقدامات جستجوگرانه، آن‌ها را دنبال می‌نمایند.

 من علاقمند به تلاش برای آگاه نمودن مردم از عناصری هستم که در زندگی روزانه خود، نادیده می‌گیرند.

این برنامه پاسخی به این سئوال است که چیزها چگونه با هم ترکیب می‌شوند. دکتر وندلر می‌گوید: در بسیاری از مکان‌ها شما باید پول بدهید و فقط در یک جا بنشینید؛ در حالی که بازی کردن رایگان است. “کودکان در همه جا بازی می‌کنند، چرا بزرگسالان این کار را نکنند؟ ما واقعآ می‌خواهیم این ایده را گسترش دهیم چون مکان‌های عمومی به همه تعلق دارند و شما مجاز هستید که در آن‌ها بازی کنید”.

وندلر همچنین به عنوان بخشی از بازدید خود، نظراتش را درباره تقلید از والتا راجع به بازی مطرح کرد که بازی سرعت در شهر نام دارد که یک بازی سرعتی جستجوی گنج است که در آن، بازیکنان از گوشی‌های هوشمند استفاده میک نند تا نقاط بازرسی را پیدا کنند و از دست نگهبانان فرار نمایند، در حالی که در جستجوی راه‌های گریز هستند.

او می‌گوید: “شما تماشاچی دارید، یعنی کسانی که می‌توانند به بازی ملحق شوند و افرادی هم هستند که گیج شده‌اند که چه اتفاقی در حال روی دادن است. حتی اگر وقتی که یک نفر در حال دویدن از کنار شماست، تنوعی ایجاد می‌شود که به طور کلی برای شهرها نکات مثبتی به همراه دارد”.

به عنوان بخشی از چشم انداز شهر، وندلر می‌گوید که بازی‌های شهری می‌توانند موجب تغییر این نظریه شوند که آثار هنری فقط از سوی عده معدودی حفظ شوند و هنری را پیشنهاد می‌کند که مشارکت فعال را تشویق می‌نماید و به شرکت کنندگان اجازه می‌دهد که “حین انجام بازی، هنرمندان خودشان باشند”.

همچنین اقدامات وندلر در مورد بازی‌های گروهی نشاط آور که در منچستر انجام می‌شوند، شامل بازی‌هایی می‌شود که بر بسیاری از موضوعات جدی اثر گذاشته است. در یک بازی بر اساس جاسوسی تلفنی، بازیکنان از تلفن‌هایی که در اطراف شهر قرار داده شده است، استفاده می‌کنند تا به بازیکنان دیگر تلفن بزنند و بتوانند بخشی از ماجرا را کشف نمایند.

“بازی‌ها می‌توانند شکلی از توصیف چیزی باشند که به صورت دیگر قابل دسترسی نیستند. بازیکنان ممکن است برای تظاهرات نرفته باشند ولی این بازی به آن‌ها اجازه داد که نظرات خود را در آن موقعیت بیان نمایند”.

نوشته شده در تاریخ 5 جولای 2015 توسط  Philip Leone-Ganado

FavoriteLoadingاضافه کردن به لیست علاقه مندی ها
FacebookTwitterGoogle+PinterestLinkedIn

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

« »

Scroll to top