سالمندان در پارک‌ها چه نیازهایی دارند؟

سالمندان در پارک‌ها چه نیازهایی دارند؟

در ۹ آذر | مجموعه علمی آموزشی, مقالات | توسط | دیدگاه 1 دیدگاه

سالمندان در پارک‌ها چه نیازهایی دارند؟

: هفته سالمندان، آکادمی تای¬چی، پارک ملی سلطنتی، آدلی، استرالیا/ آکادمی استرالیایی تای¬چی

: هفته سالمندان، آکادمی تای¬چی، پارک ملی سلطنتی، آدلی، استرالیا/ آکادمی استرالیایی تای¬چی

توضیح تصویر: هفته سالمندان، آکادمی تای­چی، پارک ملی سلطنتی، آدلی، استرالیا/ آکادمی استرالیایی تای­چی

جمعیت بزرگسالان رو به افزایش است. تا سال 2050، یک سوم از جمعیت ایالات متحده، 65 سال و بیشتر خواهند داشت. سازمان بهداشت جهانی، انجمن آمریکایی افراد بازنشسته و دیگر سازمان‌های مرتبط، خواستار ایجاد انجمن‌های دوستداران سالمندان شده‌اند که در پارک‌ها و فضاهای باز تشکیل گردند تا به سالمندان چیزهایی را ارائه دهند که باعث احساس امنیت آن‌ها شود، هرچند که اینگونه توجه‌ها به هیچ وجه برای سالمندان کافی نیستند. سؤالی که در همایش انجمن‌های برنامه ریزی آمریکا در سیاتل مطرح شد، این بود که آیا پارک‌های آینده، بایستی به صورت میان نسلی (با تأکید بر نیازهای نسل میانی) طراحی شوند یا باید به طور ویژه برای سالمندان طراحی شوند. دو پژوهشگر و یک معمار منظر، درباره این تحقیق با هم بحث نمودند که نشان می‌داد سالمندان وقتی در میان گروه‌های سنی مختلف قرار می‌گیرند، کارهایشان را بهتر انجام می‌دهند، ولی آن‌ها نیازمند چیزهای خاصی هستند تا در پارک‌ها و فضاهای باز احساس امنیت و آرامش نمایند. اگر این چیزها وجود نداشته باشند، احتمال کمی هست که آن‌ها جرأت یا تمایلی برای رفتن به این مکان‌ها داشته باشند.

لیا مارشال که دانشجوی مقطع دکترا در رشته سلامت عمومی در دانشکده لوسکین دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس است، می‌گوید که سالمندان “پیری در مکان” را ترجیح می‌دهند، یعنی تمایل دارند در جامعه مخصوص خودشان بمانند. آن‌ها به استقلال نیاز دارند. سالمندان “مثل تمام گروه‌های دیگر” گوناگونی فرهنگی و اجتماعی شگفت انگیزی دارند. پیاده روی رایج‌ترین فعالیت جسمی آن‌هاست و بنابراین، “فاصله تا پارک، بر نحوه استفاده آن‌ها اثر می‌گذارد”. بسیاری از سالمندان در معرض خطر انزوا قرار دارند که این موضوع می‌تواند منجر به بروز مشکلات سلامت روانی در آن‌ها گردد. همچنین این گروه، از کم تحرک ترین افراد جامعه هستند که این مورد نیز باعث ایجاد مشکلاتی در سلامت جسمی آن‌ها می‌شود.

پارک‌ها تا حد زیادی برای کودکان یا بزرگسالان سالم ساخته شده‌اند ولی می‌توانند بر اساس مجموعه ای از اصول سالمندی، طراحی گردند. با توجه به تحقیقات گروه‌های 8 گانه که درباره استفاده سالمندان از پارک‌های لوس آنجلس انجام شد، مارشال متوجه گردید که همه سالمندان در لذت بردن از زیبایی‌های طبیعی، نظر مشابهی داشته و به گیاهان، هوای پاک و آرامش، علاقمند بودند. حضور در پارک، موجب تشویق تعاملات اجتماعی می‌شود که منجر به فعالیت جسمی بیشتر می‌گردد. “فعالیت‌های گروهی- مثل تای­چی در پارک – به دوستی و ورزش بیشتر منجر می‌شود”.

ولی سالمندانی که از آن‌ها نظرسنجی شد، ترس‌هایی داشتندکه بزرگ‌ترین آن، ترس از افتادن و سقوط کردن بود. “شکستگی لگن می‌تواند به معنی ترک خانه و رفتن به خانه سالمندان باشد”. از نظر آن‌ها، خطرات مهم دیگر عبارت‌اند از: “بی احترامی از سوی نسل جوان، مورد سرقت قرار گرفتن، تهیه داروهای مورد نیاز و ارتکاب جرائم علیه آن‌ها”. همچنین تهدیدات محیطی شامل این موارد می‌شوند: “زمین‌های دارای سطوح ناهموار، آلودگی‌های ایجاد شده توسط افراد بی خانمان، نداشتن دید کافی در مسیرهای پیاده روی، نبودن سایه، و گرما و سرمای بیش از حد”. سالمندانی که از عصا، چوبدستی یا صندلی چرخدار استفاده می‌کنند، احساس آسیب پذیری بیشتری در خارج از خانه می‌نمایند. مارشال به پارکی اشاره می‌کند که دقیقآ در کنار یک خانه سالمندان در لوس آنجلس قرار دارد ولی از سوی سالمندان، مورد استفاده قرار نمی‌گیرد زیرا همیشه “افراد خلافکار” در آنجا حضور دارند. اصولآ “سالمندان از جوامع خود می‌ترسند ولی می‌خواهند در آن حضور داشته باشند”.

پس جوامع چگونه می‌توانند پارک‌هایی بسازند که سالمندان در آن‌ها احساس امنیت نمایند؟ مرکز لوئیس بروزن، مجموعه ای از راهنماهایی را برای ایجاد فضاهای عمومی مناسب سالمندان ارائه داده است. این توصیه‌ها که خیلی متفاوت از اصول اولیه طراحی پارک‌ها نیستند، عبارت‌اند از:

کنترل را بهبود ببخشید:

مسیر و جهتی را فراهم کنید که با نوشته‌های بزرگ و واضح، قابل پیدا کردن باشند. “طرح پارک باید خوانا باشد”. علائم و نشانه‌ها و تابلوهای راهنما باید حداکثر در ارتفاع 54 اینچی از زمین (137 سانتیمتر) یا کمتر باشند تا سالمندانی که در صندلی‌های چرخدار هستند نیز بتوانند آن‌ها را ببینند.

انتخاب بیشتر را مهیا کنید:

“همه افراد، امکان انتخاب را با ارزش می‌دانند مثل تفریحات آرام یا پر تحرک، آفتاب یا سایه، صندلی‌های تک نفره یا چند نفره. صندلی‌ها باید قابل جابجایی باشند”. بروزن تأکید می‌کند که گروه سنی بیش از 65 سال، به طور قابل توجهی مختلف و متمایز هستند و “آن قدر پیر نیستند که عقلشان را از دست داده باشند”. لذا نیازهای متفاوتی دارند.

حس امنیت را ایجاد کنید:

“در پارک‌ها باید سایه وجود داشته باشد ولی نه بیش از حد که احساس محاصره شدن را ایجاد نماید”. باید بتوان از داخل پارک، خیابان را مشاهده کرد. مناطق جداشده باید خوب نگهداری شوند. پیاده روها باید وسیع و هموار باشند. فضاهای محدوده‌های هموار (سنگفرش شده) و ناهموار (سنگفرش نشده) را بررسی نمایید تا مطمئن شوید که نقاطی وجود ندارند که عصا، چوبدستی یا صندلی چرخدار در آن‌ها گیر کنند.

دسترسی:

اگر یک پارک در فاصله مناسبی از یک خانه سالمندان قرار داشته باشد، نیمکت‌هایی را در این مسیر اضافه نمایید تا مکان‌هایی برای استراحت و توقف وجود داشته باشند. برای سالمندانی که از صندلی چرخدار استفاده می‌نمایند، مسیرهای رفت و آمد نباید بیش از 2% انحراف از سطح تراز زمین (شیب) داشته باشند.

جایزه افتخاری برای طراحی عمومی حرفه ای آلسا ی سال 2006. باغ بازسازی شده الیزابت و نونا ایوانز، باغ گیاه شناسی کلیولند، اوهایو

جایزه افتخاری برای طراحی عمومی حرفه ای آلسا ی سال 2006. باغ بازسازی شده الیزابت و نونا ایوانز، باغ گیاه شناسی کلیولند، اوهایو

توضیح عکس: جایزه افتخاری برای طراحی عمومی حرفه ای آلسا ی سال 2006. باغ بازسازی شده الیزابت و نونا ایوانز، باغ گیاه شناسی کلیولند، اوهایو.

حمایت اجتماعی:

طراحی باید باعث تسهیل تعاملات شود. پارک‌ها می‌توانند نشریات تابلویی، اتاق‌های مطالعه در فضای باز، مجسمه‌ها و فواره‌هایی داشته باشند که به شروع گفتگو بین افراد کمک نمایند.

فعالیت بدنی:

پارک‌ها همچنین باید برای تشویق به پیاده روی، مسافت سنج داشته باشند. “این اقدامات، کم هزینه و پرفایده هستند”. دستگاه‌های ورزشی و بدنسازی باید در زیر سایه قرار داشته باشند.

خلوت و پوشیدگی:

از گیاهان حائل برای کاهش سرو صدای خیابان استفاده کنید.

طبیعت:

ویژگی‌ها و المان‌های آبی را در پارک‌ها ایجاد نمایید که آرامش بخش و زیبا هستند. مطمئن شوید که افراد استفاده کننده از صندلی چرخدار بتوانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند. و سرانجام اینکه، پارک‌ها باید نمایانگر زیبایی‌های طبیعی باشند.

به نظر برین باین سان که معمار منظر در پورتلند می‌باشد، برای رفاه سالمندان کارهای بیشتری می‌توان انجام داد و فهرست فوق الذکر، حداقل راهنماها را ارائه داده است. باین سان می‌گوید: وقتی برای سالمندان طراحی می‌کنید، “در عمل شما برای همه طراحی می‌کنید، اما خطرات دیگری نیز وجود دارند که باید از آن‌ها آگاه باشید”. مثلآ پارک‌های معاصر اغلب دارای نیمکت‌های براق، بدون پشتی و بدون دسته هستند که برای سالمندان قابل استفاده نمی‌باشند. “وقتی یک نیمکت دسته ندارد، سالمندان نمی‌توانند خودشان را بر روی آن‌ جای دهند و یا از روی آن‌ها بلند شوند، لذا از آن‌ها استفاده نمی‌کنند”.

باین سان به راهنماهای انجمن گیاه درمانی آمریکا اشاره می‌کند که فعالیت‌هایی را تشویق می‌نمایند که دسته بندی و برنامه ریزی شده هستند و باعث استفاده بیشتر از پارک‌ها می‌شوند؛ مثلآ رمپ‌های دسترسی، و باغچه‌های تزیین شده را فراهم می‌نمایند که سرشار از مواجهه انسان با طبیعت است و شرایط شاد و آرام بخشی را به وجود می‌آورد.

باغچه‌های تزیین شده. برنده جایزه افتخاری تحقیق حرفه ای سال 2010 مؤسسه آسلا به خاطر دسترسی سالمندان به طبیعت و بهبود سلامتی از طریق طراحی منظر. مؤسسه منطقه ای آمریکا/ سوزانرادیک.

باغچه‌های تزیین شده. برنده جایزه افتخاری تحقیق حرفه ای سال 2010 مؤسسه آسلا به خاطر دسترسی سالمندان به طبیعت و بهبود سلامتی از طریق طراحی منظر. مؤسسه منطقه ای آمریکا/ سوزانرادیک.

توضیح عکس: باغچه‌های تزیین شده. برنده جایزه افتخاری تحقیق حرفه ای سال 2010 مؤسسه آسلا به خاطر دسترسی سالمندان به طبیعت و بهبود سلامتی از طریق طراحی منظر. مؤسسه منطقه ای آمریکا/ سوزانرادیک.

درخت‌ها و گیاهان باید در تمام چهار فصل وجود داشته باشند (منظور ترکیبی از درختان همیشه سبز و خزان پذیر است). طراحان پارک‌ها و فضاهای سبز نیازمند آگاهی از مسیر باد و تابش آفتاب برای ایجاد مناطق سایه دار و در معرض باد هستند. باین سان می‌گوید که طراحان باید به کاهش تفاوت‌های فراوان بین مناطق روشن و تاریک بپردازند. “شکستگی مفصل و استخوان (لگن) به دلیل افتادن، وقتی اتفاق می‌افتد که سالمندان در حال عبور از تاریکی عمیق به سوی روشنایی زیاد هستند. آن‌ها فکر می‌کنند که این یک مسیر مناسب برای قدم زدن است که می‌توانند آن را به راحتی طی نمایند. لذا باید یک مسیر میانه و منطقه گذار (از تاریکی عمیق به روشنایی زیاد) تعبیه شود.

باین سان بیش از 20 منظر درمانی را طراحی کرده است که شامل باغ خاطره پورتلند و بخش‌هایی از باغ کودکان میراث امانوئل می‌باشد. باغ خاطره پورتلند برای افرادی که دچار آلزایمر و شکل‌های دیگر فراموشی هستند و همچنین مراقبین و خانواده‌های آن‌ها طراحی شده و به شکل یک حلقه (رینگ) بسته است که دارای یک ورودی و خروجی مرکزی می‌باشد که نه تنها برای کسانی که از این بیماری‌ها رنج می‌برند، آرامش بخش است، بلکه تضمین می‌نماید که بیماری آن‌ها تشدید نمی‌شود.

وجود ورودی و خروجی واحد، به این معنی است که پرستاران و اعضای خانواده‌های سالمندان نیز می‌توانند از نقطه مرکزی پارک آن را کنترل نمایند. پارک خاطره که در سال 2002 و با هزینه 750 هزار دلار سرمایه بخش خصوصی ساخته شد، بن بست یا انتخاب‌های گوناگون ندارد و سالمند فقط باید خط منحنی را دنبال نماید. مسیرهای با کفپوش بتنی با این هدف ساخته شده‌اند که تابش خیره کننده نور را کاهش دهند. لبه‌های بیرونی مسیرها دارای رنگ‌های متفاوتی هستند. کناره‌های برجسته پیاده روها می‌توانند این کمک را تضمین نمایند که عابران به داخل چمن‌ها و سبزه‌ها نمی‌افتند. سرویس های بهداشتی هم وسیع ساخته شده‌اند تا پرستاران یا اعضای خانواده‌ها در صورت نیاز بتوانند با فردی که از وی مراقبت می‌کنند، از آن استفاده کنند.

باغ خاطره پورتلند/ عکس از برین بیان سان

باغ خاطره پورتلند/ عکس از برین بیان سان

باغ خاطره پورتلند/ عکس از برین بیان سان

باغ خاطره پورتلند/ عکس از برین بیان سان

توضیح عکس : باغ خاطره پورتلند/ عکس از برین بیان سان

در مورد فضاهای باز طبیعی نیز، سالمندان احتیاجات خاصی دارند. بیان سان در حال حاضر مشغول کار کردن با بخش خدماتی آبزیان و حیات وحش ملی در نزدیکی پورتلند است تا آن‌ها را برای سالمندان، قابل دسترس نمایند و این کار را از طریق ایجاد مسیرهای دنباله دار، در دسترس و علائم قابل خواندن انجام می‌دهد. او می‌گوید که سالمندان ممکن است نتوانند به تمام این مسیرها دسترسی داشته باشند- چون شهر می‌خواهد که این مسیرها تا جایی که ممکن است طبیعی باقی بمانند- ولی این اقدامات، کارها را آسان‌تر می‌نماید.

مارشال، بروزن و بیان سان، این فعالیت‌ها را با این هدف انجام دادند: وقتی در حال طراحی فضاهای عمومی هستید، سالمندان را در نظر داشته باشید. ولی این فضاها را فقط برای آن‌ها نسازید، زیرا اگر کاری برای آن‌ها انجام شود، برای همه مفید خواهد بود. این اقدامات همچنین برای تمام افرادی که دارای چالش‌های شناختی یا جسمانی هستند مفید است، مثل جانبازان و افرادی که دارای پاهای مصنوعی هستند و یا کسانی که از صندلی چرخدار استفاده می­نمایند.

ارسال شده در هشتم می 2015

FavoriteLoadingاضافه کردن به لیست علاقه مندی ها
FacebookTwitterGoogle+PinterestLinkedIn

One Response

  1. […] و سخت گیرانه: نامی برای نیمکت‌هایی که راحت نیستند، پارک‌ها با دسترسی دشوار، و نظارت همگانی در تمام […]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

« »

Scroll to top