دشمنانی با دیدگاه مشترک به سفرهای ریلی

در ۱۷ خرداد | مجموعه علمی آموزشی, مقالات | توسط | دیدگاه بدون دیدگاه

مارگارت تاچر و دیکتاتور های آرژانتینی: دشمنانی با دیدگاه مشترک به سفر های ریلی

سرانجام مارگارت تاچر، بانوى آهنین ساکن شماره ١٠ خیابان دونینگ از میان ما به آسمان ها رفته است. عده اى دلتنگ او خواهند شد و بعضى دیگر همانگونه که پاپ موریسى در ترانه هاى خود خوانده است “نه چندان زیاد”. با خاکسپارى او بسیارى از رسانه ها بر اساس عادت همیشگی اقدام به منتشر کردن حجم بالایى از رویدادهای تاریخى و آنچه او در تاریخ به یادگار گذاشته است کرده اند. کاملا واضح است که یکى از برجسته ترین اتفاقات در این میراث تاریخى جنگ بى رحمانه اى بود که او علیه آرژانتین آغاز کرد. این جنگ از نظر سیاسى بسیار براى او پربار بود. على رغم دشمنى تاریخى میان دو کشور بر سر مالکیت جزایر فالکلند، دو کشور، دولت مارگارت تاچر در بریتانیا و حکومت نظامی آن دوره در آرژانتین، نگرش کاملا مشابهی در مورد حمل و نقل عمومى و خصوصا سفرهاى طولانى با خط راه آهن داشتند.  نحوه خصوصى سازى سامانه ریلى در دهه هاى ٨٠ و ٩٠ در انگلستان آئینه اى از نتایج خصوصى سازى در همین دوره در آرژانتین است.

نظر مارگارت تاچر را در زمینه حمل و نقل مى توان در یک جمله که به او نسبت داده اند خلاصه کرد: ” هر مرد بالاى سى سالى که براى رفت و آمد از اتوبوس استفاده کند بایستى خود را یک شکست خورده کامل در زندگی بداند”. هر چند که در این نکته اختلاف نظر وجود دارد که آیا این جمله واقعا گفته او است یا خیر، اما این نکته کاملا آشکار است که نظر شخصى او به سامانه حمل و نقل عمومى واقعا این چنین بوده است. او در اوایل دوره کار خود خدمات اتوبوس شهرى را از نو تغییر داد و با پایین آوردن سطح خدمات سبب شد تا عده اندکى از این سیاست درآمد بالایى را کسب کنند (نه تنها از طریق خدمات اتوبوسرانى بلکه با استفاده از املاکى که در این معامله لحاظ شده بودند). او قصد داشت تا دقیقا مشابه همین کار را با شبکه خطوط ریلى انجام دهد، همچنان بر سر این امر اختلاف نظر وجود دارد که آیا او ایده خصوصى سازى شبکه ریلى را از طرح خصوصى سازى اتوبوسرانى کپى بردارى کرده است یا خیر. به گفته وزیر حمل و نقل دوره او :” پرسش کنونی این نیست که آیا بایستى خصوصى سازى را در مورد شبکه ریلى اجرا نمود یا خیر، بلکه پرسش اساسى زمان و نحوه اجراى این طرح است.”

در هر حال انجام این کار فرآیند کندى بود که در واقع پیش از دوره نخست وزیرى او با کاهش سطح خدمات به پیشنهاد ریچارد بیچینگ آغاز شد. آنچه از جانب تاچر به این طرح افزوده شد فروش شرکت بریتیش ریل به صاحبان خصوصى بود که از کلیدى ترین شرکت هاى وابسته به شرکت ملى راه آهن بریتانیا محسوب مى شد. این اقدام شامل شرکت های با مسئولیت محدود سیلینک و شرکت مهندسی با مسئولیت محدود بریتیش ریل هم شد. ازآنجایى که تاچر قادر نبود تا آنها را به طور کامل به صورت خصوصى در آورد در عوض اقدام به قطع کامل بودجه دولت به بریتیش ریل نمود. در عمل خصوصى سازى کامل تنها زمانى که او پست نخست وزیرى را ترک نمود انجام شد.در سال ۱۹۹۳ نخست وزیر جدید حزب محافظه کار جان میجر،  اقدام به تصویب قانون شبکه ریلی کرد که به موجب آن فعالیت شبکه ریلی بریتانیا در میان ۱۰۰ شرکت توزیع شد، این مسئولیت ها شامل مالکیت خطوط ، مالکیت قطارهای مسافرتی، مالکیت قطارهای باری و حفظ و نگهداری آن ها بود.

مارگارت تاچر و دیکتاتور های آرژانتینی: دشمنانی با دیدگاه مشترک به سفر های ریلی

مارگارت تاچر و دیکتاتور های آرژانتینی: دشمنانی با دیدگاه مشترک به سفر های ریلی

در این زمان در آرژانتین نسخه ای بسیار مشابه از این انقلاب اما با خونریزی  بر سر کار بود. دیکتاتورى معروف آرژانتین با کودتاى سال ١٩٧۶بر سر کار آمده و بر کشور حکومت مى کرد. این کودتا رهبر نظامى خورخه ویدلنا را بر سر کار آورد. او همراه با مشاور اقتصادى خود خوزه  آلفردو مارتینز دهوز (که تنها یک ماه پیش از تاچر فوت کرد) اقدام به ایجاد بسیارى از تغییرات نئو لیبرال در کشور نمودند. در این زمان خدمات ریلی از طریق شبکه ملى راه آهن آرژانتین با بستن ۵۶٠ ایستگاه و رها کردن بیش از ۵،٠٠٠ کیلومتر ( ٣،٠٠٠ مایل ) از خط آهن کاهش قابل توجهى یافته بود.

هفت سال بعد این دیکتاتورى به پایان رسید، دلیل عمده آن شکست در مقابل تاچر در جنگ بود اما همچنان همان سیاست های اقتصادى پیشین همراه با نگرش قبلى بر خدمات ریلى به جاى ماند. بدترین ضربه به سامانه ریلى در زمان حکومت کارلوس منم در سال ١٩٩١ با تقسیم کردن شبکه ملى به گروه هاى متعدد کوچکتر و تقسیم خدمات آن ها مشابه بریتانیا صورت گرفت.

کار کرد این طرح ها در عمل چگونه بوده است؟ به طور کلى مى توان گرفت که این طرح ها عملکرد مثبتی نداشته اند، بعد از انجام طرح خصوصى سازى حجم بالایى از شکایات مردمى به بخش خدمات مشتریان ارسال شد. کارمندان شبکه قادر به پاسخگویى به سئوالات مشتریان نبودند. گزارشى از روزنامه گاردین در سال ٢٠١٢ نشان مى دهد که بریتانیا گرانترین کشور از نظر هزینه بلیط هاى قطار است. این مبلغ دو برابر رقمى است که در فرانسه براى استفاده از شبکه اس ان سى اف پرداخت مى شود. علاوه بر این بر اساس گزارش ها خصوصى سازى از میزان امنیت قطارها به مقدار قابل توجهی کاسته و در ازای آن کاغذ بازی اداری را افزایش داده است.

علی رغم همه این مسایل نشانه های مثبتى نیز در این حوزه در بریتانیا شکل گرفته است، از  مهمترین آن ها می توان به افزایش قابل توجه تعداد مسافرین شبکه ریلی عمومی اشاره کرد (هر چند که این امر می تواند بنا به دلایل دیگری نظیر افزایش قیمت سوخت و وجود مسیر ارتباطى مستقیم با اروپا از طریق کانال باشد که باعث افزایش تعداد سفرها می گردد. خوشبختانه با وجود کاهش قابل توجه خدمات و خصوصى سازى بعد از دوره تاچر در بریتانیا تمامى مسیرهای ریلی از بین نرفتند.

یک ایستگاه راه آهن متروکه در لا کواکا در آرژانتین ، در مرز کشور  بولیوی

یک ایستگاه راه آهن متروکه در لا کواکا در آرژانتین ، در مرز کشور  بولیوی

در آرژانتین خصوصى سازى قطارها تمامى اثرات منفى ایجاد شده در بریتانیا را به همراه داشت، با این تفاوت که هیچ نکته مثبتى در این زمینه در آنجا صورت نگرفت. پس از اجراى خصوصى سازى تمامى مسیرها بلا استفاده رها شدند و بخشى از کشور که متکى بر سفرهای ریلی بود  به اتوبوس و خودروهاى شخصى وابسته شد. هر چند که همچنان هزینه بلیط اندک قطار هاى باقى مانده از اتوبوس ها ارزان تر ماندند، اما هزینه استفاده از آنها افزایش چشمگیری داشت، حفظ و نگهدارى  واگن هاى مسافربرى بسیار ضعیف صورت مى گرفت و امروزه قطارها معمولا به علت وضعیت نامناسب خط آهن با تاخیرى چند ساعته حرکت مى کنند.

تنها نکته مثبتی که می توان در مورد خصوصی سازی قطارها در آرژانتین  مطرح کرد این است که سفر با قطار هنوز به طور کامل در این کشور از بین نرفته است. آرژانتین همچنان طولانى ترین  شبکه خط آهن را در آمریکاى لاتین دارا است و اتصالات خط آهن همچنان در شهر های بزرگ کشور (بوینس آیرس، روساریو و کوردوبا) بر سر جای خود باقی مانده اند.

با وجود کاهش شدید خدمات و در نظر گرفتن این امر که در حال حاضر سفر با قطار به عنوان گزینه مناسب و موجهی  از حمل و نقل تلقى نمى شود روز به روز خدمات ضعیف تری ارائه شده و بودجه خط آهن بیشتر کاهش می یابد، تنها زمان مشخص خواهد کرد که آیا روزى این کشور به روزهاى شکوفایی شبکه ریلی خود باز خواهد گشت و براى دستیابى به چنین روزى چقدر زمان نیاز است.

پس از مرگ مارگارت تاچر یک روزنامه در آرژانتین  ستونی را با این عنوان منتشر کرد : ” تاچر دیکتاتورهای قدیمی ما در جهنم در انتظار تو هستند”. با تصور درست بودن چنین امرى همگی آن ها تجربه اى خواهند داشت از آن چه شهروندان کشورهایشان در هنگام استفاده از سامانه ریلى که یادگار آن ها است متحمل مى شوند.

درو ریید از نویسندگان رسانه ای آنلاین و فعال اجتماعی است که در زمینه حمل و نقل پایدار تخصص دارد. او هم اکنون ساکن بوینس آیرس است.

FavoriteLoadingاضافه کردن به لیست علاقه مندی ها

FacebookTwitterGoogle+PinterestLinkedIn

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

« »

Scroll to top