ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها: سلامت عمومی در اماکن عمومی

در ۲۸ اردیبهشت | مجموعه علمی آموزشی, مقالات | توسط | دیدگاه بدون دیدگاه

ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها: سلامت عمومی در اماکن عمومی

پایگاه مجازی change.org ادعا می‌کند که پیشنهاد مربوط به ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها،

افراد فقیر را هدف قرار داده است.

اخیراً شهر سیاتل به ارائه طرح مربوط به ممنوعیت سیگار در پارک‌های عمومی پرداخته است. این یک کار غیر قابل پیش بینی نیست ولی حرکتی مهم در بهبود سلامت عمومی و ایجاد فضاهای عمومی پاکیزه تر و خوشایندتر می‌باشد ولی متأسفانه عده ای در پایگاه مجازی change معتقدند که سیاست‌های این طرح متوجه فقرا است و افراد بی خانمان را هدف قرار می‌دهد. ولی اشتباه گرفتن برنامه ممنوعیت سیگار با منافع سلامت عمومی به عنوان مبارزه با بی خانمانی، همانند یک غوغا و درگیری فوق العاده حساس است که ذهن ما را از موضوعات بزرگ‌تر و مهم‌تر دور نموده و به حل مشکلات افراد بی خانمان محدود می‌نماید.

این یک موضوع محرمانه نیست که سیگار کشیدن برای شما و اطرافیانتان زیان دارد و ما چندین دهه است که آن را می دانیم. سیگار کشیدن، تأثیری منفی بر فرد سیگاری و به همان میزان بر اطرافیانش دارد. خاتمه دادن به سیگار کشیدن، یک آرزوی دست نیافتنی است و متأسفانه این کار در جامعه ما ادامه خواهد یافت ولی برای هر چیزی زمان و مکان خاصی وجود دارد و سیگار کشیدن، جایی در فضاهای عمومی ندارد. سیگار کشیدن در نزدیکی ورودی بیشتر ساختمان‌ها و حتی ورزشگاه‌های بیس بال ممنوع است و بنابراین دلیلی ندارد که سیگار کشیدن در یک پارک عمومی مجاز باشد.

هیچ کس در این مورد بحث نمی‌کند که افراد بی خانمان از خدمات اجتماعی محروم هستند و این یک مشکل برای هر شهر بزرگی است که در کنار مشکلات دیگری مثل تأمین مسکن، مواد غذایی و رفع اعتیاد، وجود دارد. ولی ممنوعیت سیگار کشیدن در یک پارک عمومی، هیچ ربطی به بی خانمانی ندارد. بی خانمان بودن ممکن است ارادی نباشد، اما سیگار کشیدن همیشه ارادی و انتخابی است. سیگار کشیدن در اماکن عمومی یک رفتار نامناسب است و مهم نیست که یک شخص چگونه تلاش می‌کند که آن را توجیه نماید. دفاع از حق سیگار کشیدن افراد بی خانمان در پارک‌های عمومی، یک اقدام مناسب برای تأمین عدالت اجتماعی نیست. این کار، به معنی رواج رفتار سالم است و حتی اگر تأثیری منفی بر کیفیت زندگی افراد معدودی داشته باشد، باید به فکر کیفیت زندگی و سرزندگی تعداد بسیار زیاد دیگری از افراد جامعه باشیم.

وقتی صحبت از کیفیت زندگی یا سرزندگی می‌نماییم، منظورمان دسترسی به قهوه خانه محله یا تعداد فروشگاه‌های متمرکز نیست، بلکه هدفمان توانایی استفاده و به کارگیری فضاهای عمومی ای است که امن، پاک و فاقد عناصر ناسالم باشند. ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها، موجب محدود نمودن افراد بی خانمان نمی‌شود، بلکه باعث ممنوعیت یک رفتار ناسالم می‌گردد و اینکه میزان استفاده از تنباکو در میان آن‌ها که بی خانمان هستند یا هر کسی از هر طبقه و با هر میزان درآمد نباید در اماکن عمومی مجاز باشد تا بتوان سلامت عمومی را بهبود داد. در حالی که ما دارای قوانین زیادی هستیم که متأسفانه گروه‌های جمعیتی خاصی را هدف قرار می‌دهند، ولی این یکی از آن موارد نیست.

مجدداً باید تکرار نمود که ممنوعیت سیگار کشیدن، با هدف ممنوع نمودن یک رفتار بد انجام می‌شود نه یک طبقه از مردم. اگر قانون، تثبیت نیازمندی‌های ساکنان برای استفاده از پارک‌ها را پیشنهاد می‌کرد، این یک درخواست شایسته بود. اگر میزان درآمد برای استفاده از نیمکت های پارک مطرح بود، ما می‌توانستیم به آن اعتراض نماییم. اگر شهرها در حال نصب نماهایی با میخ‌های بزرگ (منظور کارهایی عجیب و ناشایست است) بودند، باید خشمگین می‌شدیم ولی ممنوع نمودن یک رفتار زیان آور که برای همه ضرر دارد، به معنی کنترل نمودن افراد فقیر و بی خانمان نیست (و جایی برای اعتراض ندارد).

این درخواست، موضوعی مهم تر از ناراحت شدن برای افراد بی خانمان و با روشی نامناسب است که به نفع هیچ کس نمی‌باشد. استدلال در رابطه با ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها که در سایر اماکن عمومی نیز انجام می‌شود، برای این نیست که بی خانمان‌ها را در تنگنا قرار دهیم. ممنوعیت سیگار منجر به پاک سازی بی خانمان‌ها از داخل پارک نخواهد شد.

فضاهای عمومی، از جمله پارک‌ها متعلق به همه ما هستند و باید به گونه ای که جامعه آن را مناسب می‌داند مورد استفاده قرار گیرند. مانند بسیاری از قوانین دیگر که مربوط به حفاظت از اماکن عمومی و سلامتی و ایمنی می‌شوند، سیگار کشیدن نیز نباید مستثنی گردد آن هم با این ادعای نادرست که این یک توطئه برای تحت فشار گذاشتن افراد بی خانمان است. سلامت عمومی، یک موضوع برتر در کشور ماست و تا وقتی که ما حساسیت زیادی نسبت به ممنوعیت سیگار کشیدن نداشته باشیم و به وابستگی به خودرو ادامه دهیم و نسبت به محیط زیست بی تفاوت باشیم، فقط اقدامات جزئی را برای بهبود سلامت عمومی انجام داده‌ایم. افراد بی خانمان نیازی به این ندارند که از حق سیگار کشیدن آن‌ها در پارک‌ها حمایت شود بلکه آن‌ها نیازمند دسترسی به مراقبت و سلامت با کیفیت هستند. آن‌ها محتاج دسترسی به خدماتی هستند تا بتوانند اعتیادشان را ترک کنند و از همه مهم تر، نیازمند مکانی امن، بدون رطوبت و گرم برای استراحت شبانه می‌باشند. ممنوعیت سیگار کشیدن در نزدیکی یک زمین بازی یا میدان عمومی، هیچ یک از این نیازهایی که به واقع شایسته درخواست هستند را حل نمی‌کند.

این مهم نیست که وضعیت خانوادگی و درآمدی یک فرد چگونه است، بلکه سیگار کشیدن در اماکن عمومی، سلامتی شهروندان و به ویژه جوانان را به خطر می‌اندازد. یک تلاش برای حمایت از طرح ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک‌ها شروع شده و خواستار حمایت و تأیید همگانی از این جنبش هستیم. مانند بسیاری دیگر از شهرها، سیاتل نیازمند حمایت از سلامت و ایمنی اماکن عمومی است، چیزی مانند سیاست‌های بدون سیگار می‌تواند کمک کننده باشند. سیگار کشیدن، یک انتخاب است ولی نباید به دیگران تحمیل شود، به خصوص کسانی که نمی‌توانند نظر خود را ابراز نمایند حتی اگر فردی باشد که قبلاً سیگاری بوده است.

FavoriteLoadingاضافه کردن به لیست علاقه مندی ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

« »

Scroll to top