جنجال بر سر افزایش کرایه هاى اتوبوس هاى شهرى

در ۳۱ فروردین | مجموعه علمی آموزشی, مقالات | توسط | دیدگاه 1 دیدگاه

جنجال بر سر افزایش کرایه هاى اتوبوس هاى شهرى

نا آرامی های برزیل : جنجال بر سر افزایش کرایه هاى اتوبوس هاى شهرى

برزیل در سرتاسر دنیا با کارناوال ها، رقص سامبا، فوتبال و سواحل دیدنى اش شناخته شده است. این کشور به عنوان یکى از اعضاى کشور هاى “بریکس- رهبرى اقتصادى قدرت هاى نو ظهور” که داراى رشد و افق اقتصادى موفقى هستند، در میان همسایگان خود در منطقه، جایگاه بهترى را از آن خود کرده است و توجه سیاست گذاران و عناصر اثر گذار جهان توسعه یافته را به خود معطوف ساخته است. در عین حال مشکلات اساسى از جمله عدم برابرى درآمد ها و توسعه شهرى نادرست و هدایت نشده در این کشور معضلاتى نظیر زاغه هاى بد نام برزیل را ایجاد کرده اند. به تازگى این مشکلات توجه همگان را به خود جلب کرده اند. دلیل این امر اقدام دولت براى افزایش کرایه اتوبوس ها و شکل گیرى موجى از اعتراض ها در سرتاسر کشور علیه این سیاست جدید بوده است. بر خلاف تمایل دولت که قصد جلب توجه رسانه ها به برنامه ى جام کنفدراسیون ها (تمرینى براى برگزارى جام جهانى در سال آینده) را داشته است، این اعتراض ها واقعیت ها و معضلات توسعه شهرى در برزیل را نمایان کرده و نیاز حیاتى این کشور را براى ایجاد تغییر در برنامه ریزى هاى آینده این کشور نشان مى دهد.

ریشه اصلى این اعتراض ها به اقدامات دوره دیکتاتورى نظامى این کشور باز مى گردد که کنترل کشور را از سال ١٩۶۴ تا ١٩٨۵ بر عهده داشت. در طى این مدت دولت سرمایه گذارى زیادى در زمینه ساخت آزاد راه ها خصوصا در شهر ریودوژانیرو انجام داد. در دهه ٨٠ روند ساخت و ساز ها کندتر شد اما گسترش طرح هاى عمرانى خودرو محور در حالى صورت گرفت که تنها عده کمى از مردم توانایى مالى خرید خودرو را داشتند. این سیاست ها وضعیت کنونى شهر هاى برزیل را ایجاد کرده است. جایى که على رغم استفاده گسترده مردم از اتوبوس ها، وجود مسیر هاى طولانى مدیریت عبور و مرور اتوبوس ها را دشوار ساخته است. در دهه ٩٠  و در دوره ریاست  جمهورى نئو لیبرال “فرناندو هنریک کاردوسو” هزینه حمل و نقل عمومى افزایشی پى در پى داشت و این روند حتى پس از به قدرت رسیدن “لویز اینانسیو لولا دسیلوا” در سال ٢٠٠٢ نیز متوقف نشد.

از سال ١٩٩۴ هزینه بلیط هاى اتوبوس و مترو در سائو پائولو از ۶.٠ رئال (واحد پول برزیل) به ٣ رئال افزایش یافت و در حال حاضر چیزى معادل ۵.١دلار آمریکا است. شاید به ظاهر این تغییر خیلى چشم گیر نباشد اما با در نظر گرفتن اینکه اکثر مردم برزیل دستمزدى معادل ۶٧۵ رئال ( و یا کمتر) دریافت مى کنند، این افزایش هزینه براى اکثریت کارمند و کارگر برزیل بسیار سنگین خواهد بود.

مقدمه شلوغى هاى اخیر در ماه مارس در شهر پورتو الگرا شکل گرفت که در نتیجه آن معترضان موفق شدند تا افزایش کرایه ها را از ٢.٨۵ رئال به ٣.٠۵ رئال را به طور موقت به تاخیر بیاندازند. در ماه مى معترضان در “گویانا” نیز موفق شدند به چنین توافقى دست پیدا کنند. نا آرامى ها در ششم ژوئن به صورت جدى آغاز شد، زمانى که گروهى شامل ۵،٠٠٠ معترض به خیابان هاى سائوپائولو آمدند تا درخواست خود را مبنى بر لغو افزایش کرایه ها از ٣ رئال به ٣.٢ رئال را اعلام کنند که در پی آن گزارشاتی مبنی بر خرابکاری معترضان و خشونت پلیس منتشر شد. اعتراضات خیلی سریع به سایر شهرهای برزیل از جمله ریو، برازیلیا، ماکائو و شهرهایی که مبدا این اعتراضات بود نیز (پورتو الگری و گویانا) کشیده شد. در ١۴ ژوئن معترضان بار دیگر در سائوپائولو و ریو جمع شدند تا با افزایش کرایه ها مخالفت کنند که این امر موجب خشم پلیس نظامی شد و در پایان آن روز تعداد ۵۵ نفر از معترضان در درگیرى ها زخمى شدند. تا زمان نوشته شدن این مطلب، گزارش ها حاکی از این است که این اعتراضات در شهر های بزرگ، با حمایت گروه ها و جمعیت های برزیلی در سراسر دنیا مانند نیویورک، مونترئال و برلین، هم چنان ادامه دارد.

معترضان طیف گسترده ای از مردم را در بر می گیرند: از کسانى که افزایش کرایه بیشترین اثر را بر زندگى آنها گذاشته گرفته تا دانشجویان و مخالفان دولت. یکى از مهمترین نیروهاى سازمان دهنده این اعتراضات  “جنبش حمل و نقل آزاد” است که هدف این مبارزه را دستیابى به حمل و نقل عمومى واقعى و به دور از منافع خصوصى مى داند. این جنبش در ساماندهى اعتراض هاى ١۴ ژوئن نقش بسیار مهمى داشته است. شعار معترضان این بود: ” با عرض پوزش، ما در حال تغییر کشور هستیم”. منتقدان این نا آرامى ها، آن را خرابکارانه تفسیر کرده اند خصوصا مواردى نظیر  تخریب اتوبوس ها را معکوس و زیانبار دانسته اند. بعضى دیگر معترضین را متهم به هم پیمانى با حزب سیاسى کارگران مى کنند.

در این حین به پلیس نظامی برزیل هم انتقادات متعددی وارد شده است ؛ عفو بین الملل با انتشار بیانیه ای مطبوعاتی از پلیس برزیل خواست که از به کار بردن خشونت و اعمال  زور بیش از حد خودداری کند. اعتراضات ١۴ ژوئن منجر به حملات متعددی به خبرنگاران شد ؛ عکس هایی وجود دارند که نشان می دهند پلیس با اسپری فلفل به عکاسان و فیلم برداران حمله کرده است؛ در میان آنها عکس هایی از خبرنگاری که از ناحیه صورت به شدت ضرب دیده نیز به چشم می خورد. یکی از شاهدین اعتراضات به روزنامه ی “فولا” در سائوپائولو گفت: “آنچه من امروز شاهد آن بودم بیشتر به یک دیکتاتوری نظامی شبیه بود”. بعضی از معترضان سرکه همراه خود داشتند تا بتوانند اثر گاز اشک آور را خنثی کنند ؛ پلیس در واکنش به این اقدام بعضی را تنها به جرم همراه داشتن سرکه بازداشت کرد.این امر موجب شد که عده ای به شوخی نام “شورش سالادی” را بر این تظاهرات بگذارند و کاریکاتوریست های سیاسی هم هوشمندانه شعار” V for Vinegar ” “س مثل سرکه” (برگرفته از فیلم “انتقام” “V for Vendetta”) را به شعار ها اضافه کنند.

“دیلما روسف” رئیس جمهور برزیل تا کنون در این باره سخنرانی علنی نکرده است اما در پشت پرده، وزارت دادگستری او به دولت سائوپائولو “کمک های فدرالی” ارائه داده؛ چیزی شبیه به تاکتیک هایی که در مبارزه با قاچاق مواد مخدر از آنها استفاده می شود. بنابراین تاکنون رویکرد دولت برزیل سرپوشانی موضوع اعتراضات و در عین حال ارائه ی تصویری مثبت از کشور (به خصوص برای کشورهای توسعه یافته) بوده است. رئیس جمهور، در حالی که پنهانی به کابینه ی خود اجازه داده بود تا این موضوع را مسکوت نگه دارند، ترجیح داد تا در افتتاحیه جام کنفدراسیون ها در انظار عمومی ظاهر شود. در این حین، در همان روزی که اعتراضات گسترده در سائوپائولو در حال شکل گرفتن بود وزیر تربیت بدنی این کشور “خوزه آلدو ریبلو” از جنبه های مثبت، تدارکات و پیشرفت هایش برای جام کنفدراسیون ها، جام جهانی و المپیک ٢٠١۶ به طور مستقیم برای مخاطبانش در آمریکا سخن گفت؛ سخنانی که در مقاله ای پر زرق و برق در خبرگزاری “هافینگتون پست” به انتشار درآمدند.

اگرچه این به این معنی نیست که دولت برزیل کاملاً در انجام وظایف و تکالیف مردمی خود خیانت ورزیده اما این اعتراضات کاملاً در نقطه ی مقابل و در تعارض با تاکتیک های روابط عمومی احزابى هستند که بیش از ١٠ سال است که قدرت را در دست داشته و به طور مداوم سعی دارند تا واقعیت های بغرنج کشور را در قالب یک پیام کاملاً خوشبینانه و مثبت بگنجانند. گرچه پیروزمند گرایی پیش از موعد، نسبت به جام کنفدراسیون ها از کشوری که می بایست جام جهانی و بعد از آن المپیک ٢٠١۶ را میزبانی کند، انتظار می رود اما سرکوب خشونت بار این اعتراضات نشانه ای نگران کننده از امکان دخالت پلیس نظامی و اتمام  این وقایع به شکلى ناگوار است. با این وجود، این امر که مسئولان حداقل حاضر به بررسی امکان استفاده از این وقایع به عنوان فرصتی برای شمول اجتماعی و توسعه ی زیر ساخت ها هستند، خود دلگرم کننده است.

پس از اعتراضات گسترده در ترکیه که منشأ آنها تهدید به تخریب یک پارک عمومی بود، اعتراضات برزیل نیز همانند آن نشانگر یک روند جهانی است که نشان می دهد مردم  در جستجوى آگاهی بیشتر نسبت به مسائل ومعضلات شهری هستند. در مورد برزیل می توان به این نتیجه رسید که مسئولان قصد دارند تا با ارسال پیام هایی به خارج از این کشور با کمک سرمایه گذاران قدرتمند در سطح جهان بیشتر شناخته شوند. اما هزینه ی این امر نمی تواند توسط طبقات متوسط جامعه برزیل تقبل شود. بعضی ادعا می کنند که اعتراضات راجع به مسائل مهمتری از “تنها ٢٠ درصد افزایش هزینه ها” هستند و به نحوی این حرف کاملاً صحیح است ، علی رغم  این مسأله بین این اعتراضات و نیاز به بهبود منظر شهری یک ارتباط ذاتی و منطقی وجود دارد. همان طور که برزیل برنامه ی خود برای توسعه در آینده آماده می کند، نمی تواند توجه خود را تنها به پروژه های سودآور مثل زمین های ورزشی چند میلیون دلاری معطوف کند ؛ بلکه باید به بهبود شرایط زندگی در مقیاس کوچکتر و زندگی طبقات متوسط نیز توجه داشته باشد. این به معنی سرکوب کمتر توسط پلیس، کرایه های متناسب و زیر ساخت های با طراحی اصولی است که به سود همه می باشد.

نمودار زیر نشانگر افزایش کرایه اتوبوس و مترو در برزیل بین سال  ١٩٩۴ تا ژوئن ٢٠١٣  است. نمودار نارنجی مربوط به تعرفه های مترو و نمودار سبز مربوط به تعرفه های اتوبوس است. نمودار قرمز درصد تورم را نسبت به تعرفه های سال ١٩٩۴  نشان می دهد. برای دیدن چگونگی رشد نمودار به صورت سال به سال اینجا را کلیک کنید.

نا آرامی های برزیل : جنجال بر سر افزایش کرایه هاى اتوبوس هاى شهرى

نا آرامی های برزیل : جنجال بر سر افزایش کرایه هاى اتوبوس هاى شهرى

“درو ریید” تهیه کننده ی برنامه های رسانه ای آنلاین و یک فعال اجتماعی است. او متخصص در زمینه حمل و نقل پایدار است و در بوینس آیرس زندگی می کند.

FavoriteLoadingاضافه کردن به لیست علاقه مندی ها

One Response

  1. رضا گفت:

    افزایش کرایه حمل و نقل عمومی یکی از مشکلاتی است که در بسیاری از کشورهای در حال توسعه مشاهده می شود. هرچند علت های مختلفی برای این افزایش وجود دارد اما نگاه به حمل و نقل عمومی نباید نگاه درآمدزایی و کسب درآمد باشد.
    یکی از علت های دیگر این مشکل، کمبود منابع مالی است که در بسیاری از شهرها و دولت های محلی و شهرداری ها وجود دارد. اما آنچه که باید مورد توجه قرار گیرد توجه به رویکردهای حمل و نقل پایدار است که باید هزینه این موارد تا حد امکان از ماشین های خصوصی و صاحبان خودروها دریافت شود و در عوض از هزینه های حمل و نقل عمومی کاسته شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

« »

Scroll to top